ARCI Esperanto “Vezio Cassinelli”

APPELLO
“Fuori le atomiche dall’Italia, fuori le atomiche dalla storia”

Il prossimo 7 luglio, si terra’ a Pordenone la prima udienza
dell’azione civile intentata da cinque pacifisti contro il governo USA, con
la richiesta di rimozione delle 50 atomiche presenti nella base Usaf di
Aviano.
E’ una causa storica: per la prima volta, un giudice viene chiamato a
decidere sulla legittimita’ della presenza di atomiche sul territorio
italiano.
Noi riteniamo che quelle atomiche costituiscano una flagrante
violazione del Trattato di Non Proliferazione (NPT), che la loro presenza
non abbia alcunchè di deterrente o difensivo, che siano pericolose ed
immorali, che compromettano pesantemente la convivenza pacifica tra i
popoli.
Mantenere lì quelle atomiche è anche un vero e proprio tradimento: si
preferisce accodarsi alla volonta’ di un governo straniero piuttosto che
rispettare la volonta’ dei propri cittadini. Scriveva Günther Anders, quasi
cinquant’anni fa, a proposito della
pretesa di politici e militari a decidere nel campo dei problemi atomici
senza coinvolgere la popolazione, invitata a non immischiarsi: “Se la
parola ‘democrazia’ ha un senso, è proprio quello che abbiamo il diritto e
il dovere di partecipare alle decisioni che concernono la ‘res publica’,
che vanno, cioè, al di là della nostra competenza professionale e non ci
riguardano come professionisti, ma come cittadini o come uomini. E non si
può dire che così facendo ci ‘immischiamo’ di nulla, poichè come cittadini
e come uomini siamo ‘immischiati’ da sempre, perchè anche noi siamo la ‘res
publica’. E un problema più ‘pubblico’ dell’attuale decisione sulla nostra
sopravvivenza non c’è mai stato e non ci sarà mai.”

Ecco, noi abbiamo deciso di immischiarci: la questione nucleare è
troppo importante per lasciarla in mano ai generali.
Per questo sosteniamo il Comitato “Via le Bombe”, recentemente
costituitosi in appoggio a questa azione legale, e chiediamo a tutti di
aderirvi. Il comitato interverra’ nella causa a nome di tutti i suoi
aderenti e quanti piu’ saremo, tanto maggiore sarà l’impatto di questa
azione legale: immaginate quale effetto dirompente potrebbero avere
centinaia, migliaia, e - perche’ no - milioni di persone che chiedono il
rispetto della legalità internazionale, che esigono di essere trattati come
cittadini e non come ostaggio o bersaglio delle partite a Risiko planetario
tra i signori della guerra.
Così come, quattro anni fa, pochi ragazzi si misero in testa di far
sventolare la bandiera della pace da ogni balcone e nel giro di qualche
mese pochi fiocchi divennero valanga, così anche oggi tanti piccoli gesti,
ciascuno il segno di un impegno personale e collettivo, possono innescare
una reazione a catena di proporzioni inimmaginabili.
Tocca a noi scegliere, cos’è che vogliamo veder deflagrare:
un’esplosione di pace o gli arsenali nucleari.

La venontan 7an de julio 2006 okazos en Pordenone la unua tribunala aŭdienco de la civila proceso iniciatita fare de kvin pacifistoj kontraŭ la usona estraro: ili postulas la formovon de la 50 atombomboj kaŝitaj en la militbazo “USAF” en Aviano.
Temas pri proceso historia: la unuan fojon juĝisto estas pritaskata decidi, ĉu estas
legitime gardi atombombojn en la itala teritorio.
Ni opinias ke tiuj atombomboj starigas evidentan malobservon de la Traktado pri
Neproliferado de nukleaj armiloj (NPT); ilia ĉeesto havas nenian utilon defendan aŭ fortimigan; ili estas danĝeraj kaj maletikaj; ili grave endanĝerigas la pacan kunvivadon de la popoloj.
Gardi tiujn atombombojn estas eĉ aŭtentika perfido: oni preferas obei la volon de fremda estraro, prefere ol respekti la volon de la italaj civitanoj. Antaŭ kvindek jaroj Gunter Anders skribis, koncerne la pretendon de politikistoj kaj militistoj decidi pri la atom-problemaro sen pridemandi la loĝantaron, eĉ invitante ĝin “ne enmiksiĝi”:

« Se la vorto ‘demokratio’ havas sencon, tio estas ĝuste, ke ni havas la rajton kaj la
devon partopreni en la decidoj koncernantaj la “res publica“; nome tiuj aferoj kiuj
preterpasas niajn profesiajn kompetentecojn kaj interesas nin ne kiel profesiulojn
sed kiel civitanojn kaj homojn. Kaj oni ne povas aserti, ke tiel farante ni “enmiksiĝas”:
kiel civitanoj kaj homoj ni ekde ĉiam estas “enmiksiĝintaj”, ĉar ankaŭ ni konsistigas
la “res publica”. Kaj neniam troviĝis nek troviĝos problemo pli “publika” ol la nuna
decido pri nia pretervivo!”

Jen: ni decidis “enmiksiĝi” . La demando pri nukleaj armiloj estas tro grava, por lasi ĝin en la manoj de la generaloj.
Tial ni apogas la komitaton “FOR LA BOMBOJ” freŝdate formiĝintan por subteni tiun
proceson, kaj ni invitas ĉiujn civitanojn aliĝi al ĝi. La komitato partoprenos en la proceso je la nomo de ĉiuj aliĝintoj. Ju pli multaj ni estos, des pli efika estos la impresforto de tiu civila agado. Imagu kian nerezisteblan influon povus akiri la voĉo de centoj, miloj, eĉ (kial ne?) milionoj da personoj, koruse postulantaj esti traktataj kiel civitanoj kaj ne kiel ostaĝoj aŭ pafceloj en la planeda militludo enscenigita de la MilitMastroj.
Antaŭ kvar jaroj, kelkaj geknaboj ekpensis flirtigi pacflagon el fenestro, kaj post nur kelkaj monatoj la malmultaj flagetoj iĝis flag-lavango … Tiel ankaŭ hodiaŭ multaj etaj gestoj – ĉiu el kiuj montranta personan kaj kolektivan engaĝon – povas same startigi
ĉenreakcion neimageble potencan.
Al ni la elekto: ĉu ni volas ekfunkciigi la mondopacon, aŭ la atombombojn?