ARCI Esperanto “Vezio Cassinelli”

Sabaton la 13an de oktobro je la 11 matene Andrea Fontana prelegos pri la radioj en esperanto. Kial tiu cxi prelego? Cxar ni audas ofte ke lerni esperanton ne havas sencon kaj ke gxi ne utilas. Ni volas konigi mondon de radioj en esperanto kiel ilo por koni la mondo per radio. Ni parolos ankau pri la projekto Radio Arci Esperanto, en tempo kiam kelkaj radio.elsendoj en esperanto estas fermitaj . La projekto estas en nia retpagxo en la vocxo Radio Arci Esperanto.

Sabaton la 9an de junio je la 29.30 estos aperitivo poezia pri William Auld, fare de Nicola Ruggiero. La Festo de Arci okazos en Bieno Monlue’, atingebla de la urbotangxa vojo orienta de Milano (elirejo por Linate) au per tramo n. 27 en la direkto “Ungheria”

.

Socialismo kaj esperanto.
En tiu cxi prelego mi komencas de la skribajxo de Vecio Kassinelli, al kiu estas titolita nia Rondo, cxar tiu skribajxo datas je la komenco de la 20a jarcento, kelkaj jardekoj post la naskigxo de la Socialista Partio, tiu origina, de kiu okazis skismo de la 1021 kaj kiu naskigis la Itala Komunista Partio.
En la sama 1921 naskigxis la SAT, unua organizo internacia de esperantistoj je tendenco komunista, socialista kaj anarkisma, kiu ankau nuntempe vivigas tian originalan kunvivadon de diversaj pensmanieroj.
Vecio Kassinelli estis simpla laboristo, kiu skribas al Avanti por subteni kreadon de Instituto pri socialista kulturo: atentu, la problemo ne estis esperanto sed la kreado de istituto kiu formos adekvate estrarojn de la Partito Socialista.
Tia estas la leciono por ni esperantistoj de la 21a jarcento, ni esperantistoj kiuj sin prezentas je niaj asocioj kaj partioj por prezenti esperanton kiel solvo de la lingva problemo “tout court”. Vecio Kassinelli, esperantisto, eniras debaton pri kreado de Socialista Instituto por subteni gxian kreadon ken en gxi komencas rezonadon pri esperanto kiel solvo de la internacia komunikado kaj eventuale metas esperanton en la horizonto de la socialista internacio.
Cxi tie ni ponas nian rezonadon kiel esperantistoj kaj kiel socialistoj de la 21. jarcento. Ankorau estas horizonto de la internacio socialisto, ankorau estas horizonto de esperanto kaj socialista esperantismo por la realigxo de la internacio socialista. Ni ne povas konvinki nome “tout court” nian partion, nian asocion, pri bono de esperanto kiel fina solvo de la internacia komunikado sed ni povas porti ene de la partio kaj ene de niaj asocioj ekzemplon pri kion ni faras kiel socialistoj per esperanto, daurigante batalojn kun niaj kamaradoj.
Iuj sciivolis, kial mi tiom insistis por prezenti la tezojn de Gramsci, kontrauxajn al Esperanto, senkompate kontrauxajn. Sed nur hieraux estis la datreveno de lia morto kaj oni parolis pri Gramsci kaj lia penso, kaj lin mi omagxas kiel unu el la plej gravaj pensuloj de la dudeka jarcento.
Unue, mi devas diri, ke se ni rajtas distingi la tezojn, nuntempe ni vidus Gramsci-n en unu flanko kaj iuj socialistoj en la alia flanko; tiu cxi distingo hodiaux povus estis supe rita ankaux de la eventoj kiuj jxus estas malantaux ni (la falo de la Berlina muro, ktp.) sed ankaux en la nuntempa politika medio estas persista defendo de socialista identeco kiu antauxas cxiujn dividigxojn havitajn en la dudeka jarcento.
Sed mi farigas miajn la vortoj de tiu konsilanto komunuma, kiu aprobante kursojn de esperanto en la popollernejoj de Milano, proponitaj de la tiama urbestro esperantista kaj socialista Filippetti, diris: “Esperanto estas internacia lingvo, havante celon farigi neeblan koncepton de patrujo kiun havas minoritaton [tiam la dekstro].
Tiu estas la radiko de la maldekstra esperantismo, tiun kiu komunigis esperentistojn kiu rekonas sin en la movado neperforta, anarkika kaj socialista, tiu kiu rekonas sin en la disfaligo de cxiu baro kultura, politika kaj religia kaj kiu rekonas sin en la apartenado al tiu cxi unika mondo, tiom globalizita sed jam globalizita poer tiamaj kaj cxiamaj esperantistoj.
Diri ke esperanto kaj socialismo havas saman radikon ne devas konfuzi kun la persista kaj malfacila defendo de gxia neutraleco kiel ebleco malfermita al cxiuj pri neutrakomunikado, cxar estis gxia neutraleco kiu garantiis gxis travivado en la tempesto de la 20. jarcento.
Sed tiu cxi estas interna problemo de la tradicia esperantista movado, kiu koncernas gxiaj timoj pri infektado kun movadoj, estante ni movado, sed devas rigardi al propono de esperanto kiel pontlingvo sen timoj pri infektado en al enhavoj. Pro tio ni de Arci Esperanto naskigxis kaj pro tio ni reproponas post unu jarcento la proponojn de Vecio Kassinelli, socialista lavoritso, en horizonto nesxangxita, je la lingva vidpunkto.
Gravas lau mi ke ni ne konfuzigxas neutraleco de la lingvo de la asocia neutraleco, kiu malproksimigus de la konteksto kie ni vivas kaj cxu ni estas socialistoj, anarkistoj, verduloj, komunistoj ktp. Ni havas devon montri nian lingvan elekton: mi konis junulon dun la sat brita kongreso, kiu partoprenis al strataj blokoj kontrau la iraka milito. Jen, neniu de liaj kamaradoj sciis ke li estas esperantisto.
Kontraue mi kredas ke cxu asocia neutralismo savis esperanton de la 20° jarcento, ni devas vidi la gxustan ondon de esperanto en al ondo de la movadoj, en tiaj kuntekstoj kie la lukto por egaleco trovas bonan teron por reproponi esperanton kiel egaleco en la komunikado.
Fine, mi haltas ankorau en la koncepto de paco kaj pacifismo kiun mi trovas en esperanto, en la disfaligo de kialoj, kiuj naskigas nekomprenojn kaj militojn: kiu povas diri cxu en mondo en kiu helplingvo estus intruita de la elementaj lernejoj povus kontribui al tio! Mi kredas ke jes. Mi kredas ke cxu enmigrinto en Italio povus esprimi sin en la pontlingvo kiam venas al fremda lingvo sentus sin malpli fremdulo, kiel diras slogano de Popola Radio: „Cxi tie neniu estas fremdulo”. Inter esperantistoj neniu estis kaj estas nemiam fremdulo.

[lang_it]
Arciesperantoretletero n. 23

Sabato 3 marzo in via Orti 17 a Milano (MM Crocetta) alle 17.30 si terra una conferenza sul tema “Cento anni di teatro originale in esperanto” tenuta da

Paul Gubbins, inglese.

Paul Gubbins é nato a Southport sul mare, in Gran Bretagna, nel 1949.
Dopo aver studiato la lingua tedesca in Gran Bretagna e Canada, si è lauretao alla Queen’s University con una tesi su E.T.A.Hoffmann. Dopo gli studi universitari ha insegnato tedesco per tre anni e il francese nelle scuole britanniche, dopo di che ha ricominciato a formarsi come giornalista. Nel 1983 ha cominciato a lavorare all’università come lettore di tedesco. Ultimamente ha cominciato a insegnare giornalismo in altra università.

Fra i suoi hobby troviamo il teatro, le ferrovie e la musica: suona il clarinetto e il sassofono in un gruppo musicale amatoriale.
Ha cominciato a studiare esperanto nel 1984 e ha scritto il suo primo articolo per Monato (rivista esperantista N.d.T.) nel 1986.
Principali sue opere sono: il manuale di apprendimento Kunvojaĝu!, il dramma su videocassetta Pasporto al la tuta mondo, la tragedia Heksakloro unu komo tri e la commedia Zam- Zam- Zamenhof e la collezione di drammi Konto de l’ vivo e La Verda Ranaro prezentas. Più volte è stato premiato in concorsi letterari dell’UEA e ha composto articoli, fra gli altri, per Fonto (rivista letteraria in esperanto N.d.T.), dove sono apparsi suoi drammi Oltre a comporre, organizza scuole estive di esperanto in Barlaston, Gran Bretagna, e altri stage. Ultimamente ha composto esercizi di comprensione su supporto audio, lanciati in Gran Bretagna e negli Stati Uniti. E’ membro dell’UEA (Associazione universale di Esperanto N.d.T.), dell’Associazione esperantista di Gran Bretagna, di cui è redattore della rivista La Brita Esperantisto, e fa parte del comoyayo dell’EVA, Associazione degli scrittori esperantisti. [/lang_it]
[lang_eo]

Arciesperantoretletero n. 23
Sabaton la 3an de marto en strato Orti 17 en Milano (metroo Crocetta) okazos prelego pri “Cent jaroj de originala teatro en esperanto”, farota de Paul Gubbins, anglo.

Paul Gubbins naskiĝis ĉemare en Southport, Britujo, en 1949. Studinte la germanan en Britujo kaj en Kanado, li doktoriĝis ĉe Queen’s University, Kanado, per disertacio pri la germana verkisto E.T.A.Hoffmann. Post la universitataj studoj li instruis dum tri jaroj la germanan kaj la francan en britaj lernejoj; poste li retrejniĝis kiel ĵurnalisto. En 1983 li eklaboris ĉe universitato kiel lekciisto pri la germana. Lastatempe li ekinstruis partatempe ĉe alia universitato ĵurnalismon.
 
Hobioj inkluzivas dramarton, fervojojn kaj muzikon: klarneton kaj saksofonon li ludas en amatora muzik-grupo. Esperanton li eklernis en 1984 kaj li kontribuis sian unuan artikolon al Monato en 1986. Ĉefaj verkoj: la lernolibro Kunvojaĝu!, la vidbendo-dramo Pasporto al la tuta mondo, la tragedio Heksakloro unu komo tri kaj la komedio Zam- Zam- Zamenhof, kaj la dramo-koletoj Konto de l’ vivo kaj La Verda Ranaro prezentas. Li plurfoje premiiĝis en la belartaj konkursoj de UEA kaj artikolis i.a. en Fonto, kie aperis aliaj unuopaj dramoj.
 
Krom verki, li organizas la Esperanto-somerlernejon en Barlaston, Britujo, kaj aliaj tieaj staĝoj. Lastatempe li kreis elektronikajn aŭdkomprenajn ekzercojn lanĉitajn en Britujo kaj en Usono. Li membras en UEA, Esperanto-Asocio de Britio (kies organon, La Brita Esperantisto, li redaktas) kaj estas komitatano de Esperantlingva Verkista Asocio (EVA).[/lang_eo]

Dimancxon al 4an februaro 2007 je al 11a matene, en la sidejo de strato Orti 17 en Milano (metroo Crocetta) Pier Luigi Cinquantini prelegos pri La muziko en esperanto. Temos pri atenta ekzameno de la cxefaj muzikaj grupoj kaj kantautotoj kaj ni auskultos kelkajn branojn de ili mem. Pier Luigi Cinquantini, nuntempa redaktoro de la Revuo Esperanto, personigis rolon de Sankta Francisco en la Muzikalo “Venu rapide homoj” pri la vivo de Sankta Francisko, kies dialogojn li skribis.